Seije woont op Vlieland, waar ze opgroeit bij haar alleenstaande moeder, die vergeten lijkt haar de regels uit te leggen hoe je moet zijn. Dat het feit dat ze per ongeluk een jongensnaam kreeg niet betekent dat je met de jongens mee kan ravotten in de duinen, dat meisjes met rode haren ook bh’s moeten dragen, of dat je buurman doodwensen niet hetzelfde is als hem doodmaken.

Op het kleine Waddeneiland wijkt alleen haar beste vriend en bijna-broertje Teun nooit van haar zijde. Maar als ze na een ingrijpende gebeurtenis het eiland verlaten om in Edinburgh te gaan studeren en Seije haar grote liefde Daniel ontmoet, wordt ze gedwongen te kiezen tussen de twee mannen in haar leven. Wanneer ze de kans krijgt om aan een prestigieuze Amerikaanse universiteit te promoveren en samen met Daniel naar New York emigreert, overstijgt de wil om te slagen al het andere en verloochent Seije niet alleen diegenen die haar het meest liefhebben, maar vooral zichzelf. Hoe strak kan de boog staan voordat hij knapt?

Het leek stiller dan het was is een even gevoelig als krachtig debuut over liefde en vriendschap, over loslaten, weggaan en weer terugkeren. Over waarom opgroeien op een eiland even vrij als verstikkend kan voelen, even geborgen als onveilig.

Het leek stiller dan het was is zeer beeldend geschreven: je waant je achtereenvolgens in de weidse duinen van Vlieland, de verregende straten van Edinburgh en tussen de wolkenkrabbers in New York.

Lees hier een fragment uit het boek

Momenteel werkt Eva aan haar tweede roman (Meulenhoff, 2016) met als werktitel: Gij zult Spinoza heten.